866 - دلربايى « ابن خيّاط شامى » صاحب شعرى مشهور است كه اين ابتداى آن است : خذا من صبا نجد أمانا لقلبه * فقد كاد ريّاها يطير بلبه * * * از نسيم صبا براى او قلب آسايش طلب كنيد ، چرا كه نزديك است كه دلربايان آن زمين ، عقلش را با خود ببرند . * * * و بالجذع حيّ كلما عنّ ذكرهم * أمات الهوى مني فؤادا و أحياه تمنيتهم بالرقمتين و دارهم * بواد الغضايا بعد ما اتمناه * * * و منزلگاه ايشان « جزع » است كه هرگاه به يادشان مىافتم ، عشق به ايشان من را مىميراند و زنده مىكند ، من در « رقمتين » ايشان را آرزو مىكنم و حال آن‌كه ايشان را خانه در وادى « غضايا » است و چه تمناى من دور است . 867 - در مذمّت حسرت تصرمت وحشة التنائي * و أقبلت دولة الوصال و صار بالوصل لي حسودا * من كان في حجركم رثالي و حقكم بعد إذ حصلتم * بكل مافات لا أبالي و ما على عادم أجاجا * و عنده أبحر الزلال ( شهاب الدين سهروردى - صاحب كتاب معروف ) * * * وحشت دورى به پايان رسيد و دولت وصال اقبال نمود و آنان كه مرا در دوران شما دل مىسوزاندند ، اكنون به من حسادت مىورزند . و حق شما اين است كه پس از حصول نيل به شما ، به هرچه گذشته است ، اهميت ندهم ؛ چرا كه كسى حسرت آب شور گذشته را نخورد درحالىكه دريايى زلال به دست دارد . 868 - مطلب و مقصود در « وفيات الاعيان » مذكور است : « عمرو بن عبيد » پيش از خلافت منصور با وى سالك طريق صدق و صفا بوده ، در عهد خلافت به نزد او رفته ، منصور چنان‌چه بايد و شايد توقير و تعظيم او را